شهید موسی رحيمی چگنی

شهید نیروی انتظامی جمهوری اسلام ایران ( فراجا )

شهید موسی رحيمی چگنی

نام : موسی

نام خانوادگی : رحیمی چگنی

فرزند : اميرخان

متولد : 1343/01/01

محل تولد : روستای چنار از توابع بخش چگنی

شغل : کادر نیروی انتظامی فراجا

تاریخ شهادت : 1364/02/13

محل شهادت : بروجرد روستای بردبل

نحوه ی شهادت: بروجرد- درگيری با سارقين مسلح.

دانشجو : دانشجوی دانشگاه آ‌زاد بروجرد در رشته ی كشاورزی

کد ایثارگری : 6406661

زندگينامه

سال هزار و سیصد و چهل­ و سه ، در روستای «چنار» «بخش چگنی» از توابع شهرستان خرم ­آباد، در خانواده­ای مؤمن و مذهبی، ديده به جهان گشود. در دامان مادري آگاه و معتقد رشد و پرورش يافت. از همان دوران كودكی، با آ‌واي روح بخش قرآن كريم آ‌شنا شد. دوران ابتدايي را در محل اقامتش سپري نمود. با توجه به كمبود امكانات تحصيلي، ناگزير برای ادامۀ تحصيل، به شهرستان خرم ­آباد، مهاجرت كرد و دورۀ راهنمايی و دبيرستان را دراين شهرستان به اتمام رساند.

به مسائل ديني و مذهبی، بسيار اهميت می­ داد. به حسن اخلاق و رفتاردر ميان اقوام و خويشاوندان شهره گشت. با توجه به موقعيت حساس كشور و جنگ نابرابر دشمنان، عليه ايران اسلامی، براي حراست از ميهن اسلامی و مبارزه با اشرار و سوداگران مرگ در سال هزار و سیصد و شصت­ و دو، به عضويت كميتۀ انقلاب اسلامی درآمد. فعاليت­ های خود را دركميته، به صورت جدي ادامه داد. در انجام ماموريت ­های خطير محوله، لحظه­ ای درنگ نمی ­كرد و از بذل جان برای اسلام و كشور عزيز خويش، دريغ نمي­ ورزيد. در كنار خدمت در كميته در آزمون دانشگاه آزاد اسلامی شركت نمود و در دانشگاه آ‌زاد بروجرد در رشته ی كشاورزی، در مقطع كاردانی پذيرفته شد. در تاريخ دوازدهم اردیبهشت هزار و سیصد و شصت ­و چهار، در درگيری با اشرار و سارقين، در روستای «بردبل» واقع در منطقه ی «چالانچولان» از توابع شهرستان بروجرد، توسط سوداگران مرگ، به فيض عظمای شهادت نائل آمد و ردای سرخ شهادت را برتن پوشيد.

خان کمونیست

راوی:پدرشهید

کدخدای روستا آمد پیشش و با تمسخر گفت:

-صدام رو کشتید؟

هر روز کار مردم طعنه ­و نیش­ و کنایه بود. کدخدا با یک عده لاابالی جمع می­ شدند و قلیان می ­کشیدند و صدای خنده­ هایشان آسایش را از مردم می ­گرفت. روزها همین­ طور سپری می­ شد تا این­که پسر یکی از خان­ های کمونیست، دانشگاه قبول شد؛ ولی به خاطر پرونده ی سیاسی خانواده­ اش نمی ­توانست وارد دانشگاه بشود. کدخدا و ریش ­سفیدهای محل، رفتند پیش نماینده ی مردم خرم ­آباد در مجلس شورای اسلامی، آقای محمد صالح طاهری. نماینده جلسه ­ای ترتیب داد با حضور کدخدا و دوستانش و ریش­ سفیدهای محل. موسی هم با پدرش در جلسه شرکت کرد. آقای طاهری­ پرسید:

- به نظر شما باید با همچین آدمی چه کار کنیم؟

هرکس حرفی می­ زد.یکی می­ گفت:

- باید کاری نکنیم از ما بیزار بشن!

یکی می­ گفت:

- نباید کاری کنیم که از اسلام فاصله بگیرن!

یکی هم می­ گفت:

- اگر راهی هست که بتونیم این پسر رو بفرستیم دانشگاه و مسؤولین دانشگاه رو قانع کنیم که موافقت کنن، خیلی خوب می ­شه!

هر کس راه حلی داد. همه موافق بودند و نماینده، به تنهایی نمی­ توانست حریف شان بشود؛ اما موسی با این­که سن کمی داشت، اجازه گرفت و گفت:

-اگر پدر و خانواده ­ای نفرات ما را به مسخره می­ گیرن و با اصل نظام و اسلام مخالفت می­ کنن، فردا هم که پسر این خانواده معلم یا هر کاره­ای از این مملکت بشه، رو ذهن بچه ­های ما تاثیر می­ ذاره. تحصیل کرده­ های ما باید الگوی بقیه باشن، چون ناخودآگاه مردم، بیشتر به طرف افراد مهم جذب می­ شن و اینجور آدمی نمی­ تونه مردم رو به راه راست هدایت کنه.

حدود بیست دقیقه حرف زد. حرف حساب و نماینده هم به نشانۀ تائید سرش را تکان می ­داد. موسی توانست بقیه را قانع کند. کدخدا دندان­ هاش را روی هم فشار می­ داد و دندان قروچه می­ کرد؛ اما کاری از دستش ساخته نبود.

راوی:پدر شهید

یک دوست از جنس دوستان آسمانی داشت. هرکجا می­رفتند باهم بودند. خیلی صمیمی بودند. (شهید) اسکینی پسرخاله ی پدری موسی بود.

دلهایشان به هم نزدیک بود. بعد هم سنگ قبرهایشان. خبر شهادت عزیزترین دوستش را آوردند، خیلی ناراحت شد؛ چهل روز بیشتر برایش بی­تابی ­کرد. کنار قبر شهید اسکینی، یک قبر خالی بود که می­ نشست لبۀ آن و برای دوستش گریه و زاری می­ کرد. وقتی برگشت به خانه، یکی از بچه ­های محل، با تمسخر به او گفت:

- تو که پدرت ثروتمنده، چرا یه بنز برات نمی­ خره؟

موسی گفت:

-من از بنزای آسمونی می­ خوام نه این بنزای زمینی.

گفت:

-ما رو هم سوار بنزت می­ کنی؟

موسی گفت:

- چرا که نه!

لبخندی زد و به راهش ادامه داد. چند وقت بعد، در درگیری با اشرار، اثری ازش پیدا نکردیم، خیلی نگران بودیم؛ تا این­که خبر دادند چهل و هشت ساعت بعد، جنازه ­اش را برای ما می­ آورند و فعلاً در یک منطقه ی دور است. جنازه ­اش پیدا شد و در همان منطقه درگیری با اشرار بود.

بعد از آن همه، اضطراب و ناراحتی، حالا باید با او وداع می­ کردیم، خیلی سخت بود و سخت می­ گذشت؛ حالا فهمیدیم که بنزهای آسمانی که می­ گفت، همان خبر شهادتش بود.

دوستی از جنس دوستان آسمانی

راوی:پدر شهید

یک دوست از جنس دوستان آسمانی داشت. هرکجا می­رفتند باهم بودند. خیلی صمیمی بودند. (شهید) اسکینی پسرخاله ی پدری موسی بود.

دلهایشان به هم نزدیک بود. بعد هم سنگ قبرهایشان. خبر شهادت عزیزترین دوستش را آوردند، خیلی ناراحت شد؛ چهل روز بیشتر برایش بی­تابی ­کرد. کنار قبر شهید اسکینی، یک قبر خالی بود که می­ نشست لبۀ آن و برای دوستش گریه و زاری می­ کرد. وقتی برگشت به خانه، یکی از بچه ­های محل، با تمسخر به او گفت:

- تو که پدرت ثروتمنده، چرا یه بنز برات نمی­ خره؟

موسی گفت:

-من از بنزای آسمونی می­ خوام نه این بنزای زمینی.

گفت:

-ما رو هم سوار بنزت می­ کنی؟

موسی گفت:

- چرا که نه!

لبخندی زد و به راهش ادامه داد. چند وقت بعد، در درگیری با اشرار، اثری ازش پیدا نکردیم، خیلی نگران بودیم؛ تا این­که خبر دادند چهل و هشت ساعت بعد، جنازه ­اش را برای ما می­ آورند و فعلاً در یک منطقه ی دور است. جنازه ­اش پیدا شد و در همان منطقه درگیری با اشرار بود.

بعد از آن همه، اضطراب و ناراحتی، حالا باید با او وداع می­ کردیم، خیلی سخت بود و سخت می­ گذشت؛ حالا فهمیدیم که بنزهای آسمانی که می­ گفت، همان خبر شهادتش بود.